«Χρειαζόμαστε τα θρησκευτικά»

(πηγή: εδώ)

Πρόκειται για ένα από τα γνωστά κείμενα με θέμα τη γλώσσα, που είναι όμως γραμμένο από μη γλωσσολόγο. Γι’ αυτό και χαρακτηρίζεται από διάτρητους συλλογισμούς, ανεδαφικά επιχειρήματα, λάθη λόγω άγνοιας και, γενικά, σύγχυση. Θα προχωρήσω σε σύντομο σχολιασμό μερικών μόνο σημείων:

1)

Ακροδεξιοί όλοι οι ποιητές και οι συγγραφείς που επιμένουν να γράφουν πολυτονικά, τα επιστημονικά περιοδικά και οι σοβαροί εκδοτικοί οίκοι;

Εδώ αυθαίρετα χαρακτηρίζονται σοβαροί μόνο οι εκδοτικοί οίκοι που επιμένουν στο πολυτονικό. Μόνο οι σοβαροί γράφουν σε πολυτονικό!

2)

Το ζήτημα της ιστορικής ορθογραφίας και γιατί έπρεπε να διατηρηθεί δεν είναι της παρούσης.

Εδώ άστοχα ταυτίζεται το πολυτονικό με την ιστορική ορθογραφία. Εφόσον καταργήθηκε το πολυτονικό, δεν διατηρήθηκε η ιστορική ορθογραφία! Διαπιστώνεται άγνοια βασικών εννοιών εκ μέρους του αρθρογράφου στο σημείο αυτό.

3)

Σοβαρές μελέτες δείχνουν πως η κατάργηση των τόνων μείωσε τις αντιληπτικές δεξιότητες των μαθητών.

Επειδή ο αρθρογράφος επιμένει στην έννοια της σοβαρότητας, καλό θα ήταν να ξέρει ότι οι σοβαροί έχουν ενημερωθεί τουλάχιστον στοιχειωδώς για ένα θέμα, προτού ασχοληθούν με αυτό. Στο άρθρο «Η εκδίκηση των τόνων ή επιστηµονικές ατονίες» ασκείται κριτική στη μελέτη που υπονοείται.

4)

Αλλά δεν είναι μόνον αυτό: το σοβαρότερο είναι η διακοπή της γλωσσικής μας συνέχειας, η παρεμπόδιση της προσπάθειας των μαθητών να διαβάζουν και να καταλαβαίνουν τα κλασικά μας κείμενα.

Και αυτοί οι ισχυρισμοί είναι αβάσιμοι. Η γλωσσική συνέχεια δεν διακόπηκε με την κατάργηση του πολυτονικού, γιατί απλούστατα δεν εξαρτάται μόνο από αυτό. Επίσης, οι δυσκολίες ενός μαθητή στα Αρχαία οφείλονται σε άλλες αιτίες, όπως σε ελλιπή γνώση συντακτικού και γραμματικής. Είναι αυθαίρετος ο ισχυρισμός ότι οι μαθητές δεν καταλαβαίνουν τα αρχαία κείμενα λόγω αποκοπής από το πολυτονικό.

ΥΓ.: Στις λέξεις πρωινή και Σόιμπλε δεν χρειάζονται διαλυτικά.

«ΕΚΔΟΤΗΡΙΑ ΕΧΕΙ»

Σε κουβούκλιο του ΟΑΣΑ απέναντι από την Αγία Τριάδα του Πειραιά έχουν κολλήσει μια ανακοίνωση, που φωτογράφισα προχθές, για να τη σχολιάσω εδώ. «ΕΚΔΟΤΗΡΙΑ ΕΧΕΙ», λοιπόν. Ίσως αναρωτηθεί ο αναγνώστης τι εννοώ. Καταρχήν, να διευκρινίσω ότι πρόκειται όντως για χρήση του ρήματος έχω, η οποία μάλιστα καταγράφεται και σε λεξικά: Στο λήμμα έχω του έγκυρου λεξικού της Θεσσαλονίκης, ειδικότερα στην υποσημασία 5β, διαβάζουμε: «(απρόσ.) υπάρχει», με παραδείγματα, μεταξύ άλλων, τα εξής: Στην αυλή έχει δύο δέντρα. Eδώ είχε κάποτε ένα σπίτι. Στο εξίσου έγκυρο λεξικό Μπαμπινιώτη, στο αντίστοιχο λήμμα, η σημασία 28 ορίζεται ως «υπάρχει», με παράδειγμα: Έχει θέση εκεί και για μένα; Πρόκειται, λοιπόν, για υπαρκτή χρήση του έχω. Ωστόσο, υφολογικά το έχει ως «υπάρχει» δεν ταιριάζει σε μια επίσημη ανακοίνωση, και μάλιστα γραπτή. Μπορώ να ρωτήσω έναν φίλο μου λ.χ.: Ξέρεις πού έχει εδώ κοντά βενζινάδικο; Αλλά, απευθυνόμενοι οι του ΟΑΣΑ στο επιβατικό κοινό, είναι σωστό να επιλέξουν μια άλλη διατύπωση, όπως εκδοτήρια υπάρχουν ή βρίσκονται κτλ. Ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα είναι γεμάτος από αστοιχείωτους και απαίδευτους υπαλλήλους. Από τον υπάλληλο υπουργείου ο οποίος παριστάνει τον γλωσσολόγο, ενώ δεν έχει καν σπουδάσει, και μάλιστα κάνει ακόμη και ορθογραφικά λάθη, μέχρι τον φιλόλογο που βαφτίστηκε καθηγητής πανεπιστημίου στη δεκαετία του ’80 επί ΠΑΣΟΚ. Και από την υπάλληλο μιας εφορίας που «εξυπηρετούσε» τον κόσμο τρώγοντας πατατάκια παράλληλα και σκουπίζοντας τα δάχτυλά της στο παντελόνι της μέχρι τον υπάλληλο κρατικού ιδρύματος που μου έδινε την επιταγή για την πληρωμή μου καπνίζοντας ένα τεράστιο πούρο, αλλά και μερικές αγενείς υπαλλήλους του σπουδαστηρίου γλωσσολογίας. («Θα μου απαντάτε σε ό,τι σας ρωτάω», μου είχε πει κάποτε μία από αυτές. Τόσα χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, ποτέ δεν μου συμπεριφέρθηκαν έτσι, έστω και αν δεν γινόταν από την αρχή σαφές ότι όντως απαντούσα σε αυτό που με είχαν ρωτήσει.) Και βέβαια, το «ΕΚΔΟΤΗΡΙΑ ΕΧΕΙ» είναι ασήμαντο μπροστά σε όλα τα άλλα. Μακάρι το πρόβλημα να ήταν μόνο αυτό.