Ο τίτλος αποτελεί χιουμοριστικό σχόλιο φίλης, που παρακολούθησε το βίντεο…
Ο διάλογος:
—Δηλαδή αν του Τσίπρα δεν του αρέσει και το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών, θα ξανασύρει τη χώρα στις κάλπες; Ούτε συνέλευση για κατάληψη στη νομική να ‘ταν!
—Μπα, δεν φταίει αυτό… απλά θέλει χρόνο για να προλάβει να τελειώσει την a’ junior στα αγγλικά!!!
—Νέος τύπος προστακτικής: εγέρθητου. Όχι εγέρθητι, αλλά εγέρθητου 
«Η σύνταξη των συνδικαλιστών», επιστολή στην εφημερίδα Η Καθημερινή, 22-03-12.
Εντύπωση προκαλεί η ευκολία με την οποία ο συγκεκριμένος επιστολογράφος (ο Μ.Μ.) αποφαίνεται ότι μια λέξη δεν υπάρχει στην ελληνική γλώσσα. Παραδείγματα δήθεν ανύπαρκτων λέξεων είναι το ετσιθελικά και το αθέλητη. Για το πρώτο παράδειγμα, ο Μ.Μ. προβάλλει το επιχείρημα ότι «η χρησιμοποίησις δύο λέξεων διαδοχικώς, του έτσι και του θέλω, δεν οδηγεί στο παράγωγο “ετσιθέλω” ». Και τι μ’ αυτό; Γιατί να ισχύει ένα τέτοιο κριτήριο; Ποιος αποφασίζει ότι το ετσιθελικά δεν υπάρχει, γιατί δεν προϋπάρχει το “ετσιθέλω” ; Απλούστατα, το ετσιθελικά προέρχεται από τη φράση έτσι θέλω. Σύμφωνα με τον Μ.Μ., η καλύτερη διατύπωση είναι το όλως αυθαιρέτως, αλλά ούτε έτσι αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει το -διαφορετικό, έστω, υφολογικά- ετσιθελικά. Οι λέξεις ετσιθελικά, ετσιθελικός και ετσιθελισμός υπάρχουν, είτε αρέσουν είτε όχι, και δικαιολογημένα καταγράφονται στα πιο καλά νεοελληνικά λεξικά, όπως του Γ. Μπαμπινιώτη, του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη και του Εμμ. Κριαρά. Επίσης, με αφορμή τη φράση αθέλητη συμμετοχή, που χρησιμοποιείται από τους συνδικαλιστές στο κείμενό τους, ο συντάκτης της επιστολής ισχυρίζεται ότι στην Ελληνική δεν υπάρχει το επίθετο αθέλητη, αλλά το ακούσια. Και όμως, λήμμα αθέλητος με τη σημασία του ακούσιου καταγράφεται και στα τρία πιο έγκυρα νεοελληνικά λεξικά που προαναφέρθηκαν, του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη, του Γ. Μπαμπινιώτη και του Εμμ. Κριαρά. Και το λεξικό Δημητράκου, που είναι όλης της Ελληνικής, περιλαμβάνει το λήμμα αυτό και σημειώνει ως τρίτη τη σημασία του ακούσιου. Βέβαια, ακόμη και αν δεν καταγραφόταν μια λέξη στα λεξικά, αυτό δεν θα σήμαινε ότι πρόκειται για ανύπαρκτη λέξη. Πάντως, μια λέξη που έχει περιληφθεί σε τόσα λεξικά, που εντοπίζεται σε κάμποσα παραδείγματα χρήσης στο διαδίκτυο και, προπάντων, που είναι γνωστή από την κοινή πείρα, μια λέξη που βεβαιωμένα χρησιμοποιείται, λέγεται και γράφεται, δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ανύπαρκτη. Τα ίδια ισχύουν και για το ετσιθελικά. Οι εν λόγω ισχυρισμοί του επιστολογράφου δείχνουν τον τρόπο σκέψης πολλών σχετικά με θέματα γλώσσας. Ο δημόσιος λόγος για τη γλώσσα χαρακτηρίζεται συνήθως από έλλειψη σωστής μεθόδου για την προσέγγιση των γλωσσικών θεμάτων. Οι παρετυμολογίες αποτελούν μια περίπτωση, οι υποτιθέμενες ανύπαρκτες λέξεις της Ελληνικής μια άλλη, ενώ βέβαια υπάρχουν πολλές ακόμη περιπτώσεις. Κοινός παρονομαστής είναι η έλλειψη της ενδεδειγμένης (γλωσσολογικής ή ορθολογικής, ας πούμε) μεθόδου σκέψης.
Από την άλλη, ο επιστολογράφος επικρίνει μάλλον δικαιολογημένα τη χρήση του κατά το ίσο και ίδιο αντί του εξίσου και ομοίως. Ομολογώ ότι δεν είχα προσέξει το πρώτο και ότι δεν μου φαίνεται φυσικό. Και αν ακόμα δεν αποδοθεί το κατά το ίσο και ίδιο ως εξίσου και ομοίως, καλό θα ήταν να βρεθεί μια πιο φυσική διατύπωση. Σε τέτοιες περιπτώσεις πάντως, χρειάζεται να ανατρέξει κανείς στο αρχικό κείμενο και να λάβει υπόψη τα συμφραζόμενα, προκειμένου να αξιολογήσει την έκφραση σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Σημειωτέον ότι βρήκα το επίμαχο κείμενο εδώ.
(συνεχίζεται)
Όλα ξεκίνησαν με ένα σχόλιο (το περίφημο σχόλιο 67) που έγραψα στο ιστολόγιο «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» και ειδικότερα στην ανάρτηση με τίτλο «Τα παξιμάδια της οργής» (9 Μαρτίου 2012). Δεν έχω τον χρόνο να γράψω ένα εκτενέστατο κείμενο μέσα σε μία μέρα και να σχολιάσω σε αυτό όλα όσα έγιναν εκεί. Έχω όμως την πρόθεση να τα σχολιάσω, και μάλιστα εξαντλητικά. Ο μόνος τρόπος να γίνει αυτό είναι να γράφω και να δημοσιεύω, όποτε μπορώ, μερικά σύντομα κείμενα, που θα διαδέχονται το ένα το άλλο. Επίτηδες δεν θα παραθέσω συγκεκριμένους συνδέσμους, γιατί θα εμφανιστούν αυτομάτως εκεί, ενώ εγώ έχω δηλώσει ότι δεν θα συνεχίσω στο συγκεκριμένο ιστολόγιο και ότι θα εκφράσω τη συνολική μου γνώμη εδώ. Καταρχήν, να διευκρινίσω ότι προσυπογράφω πλήρως το περιεχόμενο του πρώτου μου σχολίου (όπως άλλωστε και των επόμενων), ότι δεν έχω μετανιώσει γι’ αυτό ούτε έχω αλλάξει γνώμη. Δεν έχω τον χρόνο ούτε να αποδώσω περιληπτικά το αρχικό κείμενο. Έδωσα όμως συγκεκριμένες παραπομπές παραπάνω. Όποιος θέλει λοιπόν μπορεί να βρει λ.χ. μέσω google περί τίνος πρόκειται, ποια είναι «Τα παξιμάδια της οργής» και πώς τα σχολίασα. Θα ξεκινήσω αντίστροφα.
1)
Λεώνικος Καλαχώρας (σχόλιο 148):
«Όταν πρωτοδιάβασα το 67, ομολογώ ότι δε μ’ ενόχλησε και τόσο. Όντως δεν είναι και για να κατακεραυνώνεις κάποιον με τον οποίο δε συμφωνείς, όταν μάλιστα δεν διαθέτεις και τα εφόδια να τον κρίνεις. Το παξιμάδι δεν προέρχεται από το καψιμάδι, είναι παρετυμολογική διόρθωση όπως τόσες άλλες, συμπεριλαμβανόμενου και του εφτάζυμου που αναφέρθηκε. Κατόπιν όμως συμφωνώ ότι το παράκανε. Ας είναι. Τώρα βρήκαμε τον λίνκι του και θα τον επισκεφθούμε».
Λυπάμαι αν το σχόλιο 67 ενόχλησε ορισμένους, θα λυπόμουν και αν ενοχλούσε τον συγκεκριμένο σχολιαστή. Έχω μάθει όμως να εκφράζω ελεύθερα την άποψή μου. Η δημοσίευση γλωσσολογικών κειμένων στο διαδίκτυο εκ μέρους μου ικανοποιεί διάφορες ανάγκες μου. Λ.χ. στη μία περίπτωση μπορεί να γράψω ένα κείμενο που να έχει ουδέτερο και αποστασιοποιημένο ύφος, ενώ σε μια άλλη έντονο, μαχητικό κτλ. Σίγουρα όμως μετά το σχόλιο 67 κάποιοι που διαφώνησαν με μένα άρχισαν να με κατακεραυνώνουν. Το αν διαθέτουν τα εφόδια να με κρίνουν ίσως είναι δευτερεύον, τουλάχιστον εμένα δεν με απασχόλησε τόσο. Διαφωνώ με την άποψη ότι το παράκανα. Εγώ απαντούσα σε ανοίκειες επικρίσεις, απέκρουα απρεπείς επιθέσεις. Βέβαια, μάλλον θα έπρεπε να είχα αποχωρήσει νωρίτερα.
2)
Aerosol (σχόλιο 146):
«Βρίσκω υπερβολική την επίθεση στο Περιγλώσσιο. Νομίζω πως πιαστήκαμε από κάποιο ύφος και κάναμε την τρίχα τριχιά. Και θα διαφωνήσω τελείως με τον συσχετισμό δημοκρατικότητας και ανοιχτών σχολίων σε ιστολόγια. Είναι παντελώς αυθαίρετος και περισσότερο έχει να κάνει με το τι έχουμε συνηθίσει ως αναγνώστες – και με τι να το ταυτίζουμε».
Και βέβαια ήταν υπερβολική η επίθεση που δέχτηκα. Μπορεί να χαρακτηριστεί και διαφορετικά, αλλά εδώ ας μείνουμε στο υπερβολική. Ακόμα και αν το ύφος μου στο σχόλιο 67 δεν ήταν σωστό κατά τη γνώμη ορισμένων, αποτελεί αντίφαση εκ μέρους τους το να μου επιτεθούν με ανάρμοστο, ειρωνικό, περιπαικτικό κτλ. κτλ. ύφος. Δηλ. όταν θέλουμε να ψέξουμε κάποιον γιατί κατά τη γνώμη μας δεν έχει σωστό ύφος, έχουμε δικαίωμα να του επιτεθούμε με ειρωνείες και να χρησιμοποιήσουμε σκαιό ύφος; Τι λογική είναι αυτή; Τι τρόπος συμπεριφοράς; Εκτός αν υποθέσω -και το υποθέτω βάσιμα- ότι η αγωγή ορισμένων μελών του συγκεκριμένου ιστολογίου υπαγορεύει σε αυτά το να απευθύνουν αγενή, ειρωνικά, εξυπνακίστικα κτλ. σχόλια μόνο σε όσους έχουν άλλη άποψη.
Επίσης, φυσικά και είναι παντελώς αυθαίρετη η κατηγορία που μου απηύθυναν, ότι δηλ. έχω κλειστά σχόλια στο Περιγλώσσιο λόγω έλλειψης δημοκρατικότητας. Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους μπορεί τα σχόλια σε ένα ιστολόγιο να είναι κλειστά. Πάντως, αν με χαρακτήριζε έλλειψη δημοκρατικότητας, δεν θα επέτρεπα καθόλου τα σχόλια. Και όμως, τα επιτρέπω! Στο «about» ποτέ δεν τα έκλεισα. Όποιος θέλει, μπορεί να σχολιάσει ελεύθερα εκεί. Αν θέλει να σχολιάσει συγκεκριμένο κείμενο, ας παραθέσει τον σχετικό σύνδεσμο ή το κείμενο (ή απόσπασμά του). Πού είναι λοιπόν η έλλειψη δημοκρατικότητας; Βέβαια, δεν ανέχομαι στον δικό μου χώρο υβριστικά σχόλια επιπέδου τσατ ρουμ, όπως αυτά που έγραψαν μερικοί εναντίον μου στο άλλο ιστολόγιο. Δεν την εννοώ έτσι τη δημοκρατικότητα. Οπότε, αν επαναληφθεί το ίδιο εδώ, θα προχωρήσω σε διαγραφή των σχολίων, αμέσως μόλις τα δω.
3)
Immortalité (σχόλιο 144):
«Έχετε καταλάβει βέβαια ότι ο μόνος που μοιράζει απλόχερα προσβλητικούς χαρακτηρισμούς στους συνομιλητές του (που δεν γνωρίζει) είστε εσείς. “Θλιβερός”, “ιταμός”, “αστείος”, “ειρωνικός”, “ανάγωγος”, “ανώνυμος” (λες κι εσείς είστε επώνυμος!) και λοιπά που βαριέμαι ν’ ανθολογήσω.
Κατά τα λοιπά τα δικά μας σχόλια είναι τα αγενή και τα απαράδεκτα. Εντάξει λοιπόν, έτσι είναι αν έτσι νομίζετε. Ο καθένας δικαιούται να ζει στο παραμύθι του».
Καλό είναι μερικοί να εγκαταλείψουν την προσπάθεια για δημιουργία εντυπώσεων. Κανέναν προσβλητικό χαρακτηρισμό δεν απέδωσα στους συνομιλητές μου, αν μπορούν βέβαια να θεωρηθούν «συνομιλητές μου» οι συγκεκριμένοι, που δεν έχουν μάθει να συνομιλούν με όποιον έχει άλλη γνώμη από τη δική τους ή την κυρίαρχη σε ένα σάιτ, με αποτέλεσμα να τον ειρωνεύονται και να τον προσβάλλουν συνεχώς. Αισθάνομαι όμως ικανοποίηση που δεν ειρωνεύτηκα ούτε μία φορά και γενικά που δεν έπεσα στο επίπεδό τους. Δεν χαρακτήρισα θλιβερό κάποιο πρόσωπο. Στο 142 έγραψα, απαντώντας στον αμέσως προηγούμενο σχολιαστή, κάποιον Ηλεφούφουτο, ότι είναι θλιβερό να επικροτεί ένα τέτοιο ύφος εναντίον μου και να το χαρακτηρίζει υγιή αντίδραση. Επίσης, ιταμό χαρακτήρισα (στο 137) το ύφος αυτού ή αυτής που υπογράφει ως Immortalité. Ακόμη, έγραψα (στο 142) ότι ειρωνικά σχόλια όπως του / της Immortalité (το εξής: «Εντυπωσιάζομαι. Δεν είχατε τον Μπαμπινιώτη πρόχειρο;») είναι αστεία.
(Είχα παραπέμψει για κάποιο θέμα στο λεξικό της Θεσσαλονίκης και έγινε το παραπάνω σχόλιο. Και αυτό γιατί από τις προηγούμενες παρεμβάσεις μου θεωρήθηκα οπαδός του Μπαμπινιώτη! Δουλεύω σε διάφορα λεξικά από το 2004, όχι στο λεξικό Μπ. πάντως, έχω ασχοληθεί πολύ με τη λεξικογραφία και έχω ασκήσει κατά καιρούς και κατ’ επανάληψη και αρνητική κριτική στο συγκεκριμένο λεξικό. Τα άρθρα μου είναι εδώ, στο Περιγλώσσιο, και μπορεί κανείς να τα δει. Απλώς συμβαίνει να θεωρώ ότι η κριτική που είναι μόνο αρνητική σε βάρος των λεξικών του Κέντρου Λεξικολογίας έχει ιδεολογικά αίτια και δεν είναι δίκαιη. Αυτή είναι η άποψή μου. Δεν είμαι «οπαδός» του συγκεκριμένου λεξικού, αλλά και κανενός άλλου.
Μερικοί δεν μπορούν να σκεφτούν έξω από τη λογική των γλωσσικών στρατοπέδων. Ή θα είσαι οπαδός του Μπ. ή θα επισημαίνεις μόνο τα αρνητικά του. Ο φίλος Δημήτρης Φύσσας δημοσίευσε στην Athens Voice τo ψύχραιμο και ισορροπημένο άρθρο «Ο κ. Γιώργος Μπαμπινιώτης στην κυβέρνηση» και ένας σχολιαστής αποκάτω γράφει απευθυνόμενος στον αρθρογράφο: «[...] Υπέρ ή κατά του Μπαμπινιώτη είσαι; Άσε τις περικοκλάδες και μίλα σταράτα». Κατά τη γνώμη μου, αυτό το σχόλιο αντανακλά τον τρόπο σκέψης ορισμένων. Ή θα είσαι υπέρ ή θα είσαι κατά του Μπ.! Δεν είναι τυχαίο ότι σε μερικά γλωσσικά ιστολόγια δεν αναφέρεται ποτέ ούτε ένα θετικό του στοιχείο. Σε αυτόν τον τρόπο σκέψης συνηθίζουν και μερικοί αναγνώστες.)
Στο 138 έγραψα ότι το να τσακώνομαι με ανώνυμους και ανάγωγους, που με ειρωνεύονται, λες και εγώ δεν μπορώ να κάνω το ίδιο, δεν είναι το πιο ενδιαφέρον πράγμα που έχω να κάνω. Δεν εννοούσα ότι κακώς είναι ανώνυμοι. Κακώς όμως είναι ανάγωγοι. Αυτός εδώ είναι ο μόνος χαρακτηρισμός σε πρόσωπα. Δεν χαρακτήρισα θλιβερό, αστείο κτλ. κανέναν, όπως εσφαλμένα γράφτηκε. Ανάγωγοι όμως ήταν οι συνομιλητές μου, τι να κάνουμε; Αυτή είναι η αλήθεια, έστω και αν ενοχλεί. Δεν είναι δυνατόν να επιδεικνύει κανείς μια τέτοια ειρωνεία και μοχθηρότητα, και να παραπονιέται γιατί χαρακτήρισα αυτόν και τους φίλους του ανάγωγους. Επιπλέον, με έμμεσο τρόπο, τα περί ιταμού ύφους κτλ. επίσης τους χαρακτηρίζουν. Προπάντων όμως, τους χαρακτηρίζουν τα ίδια τους τα κείμενα, όχι εγώ.
Φυσικά και δεν γνωρίζω τους λεγόμενους συνομιλητές μου. Τους κρίνω όμως με βάση το δείγμα γραφής τους – και δεν είναι αμελητέο.
Και βέβαια, τα δικά τους σχόλια -και όχι τα δικά μου- είναι τα αγενή και τα απαράδεκτα. Δεν το νομίζω εγώ μόνο. Και άλλωστε, είναι η αλήθεια. Δεν ζω σε κανένα παραμύθι. Και ποιος / ποια μιλάει για παραμύθι κτλ.; Κάποιος / κάποια που γράφει (στο 134):
«Τα σχόλια της Ππαν και του Στέλιου δεν τα βρήκα ειρωνικά, άσε που πιστεύω ότι τα δουλέψατε και τα αξίζατε».
(Εννοεί κάποιον μπλόγκερ που υπογράφει ως Stelios Mintsidis. Ποιος είναι άραγε ο Stelios Mintsidis και πού βρήκε το δικαίωμα να με ειρωνεύεται; )
O / H Immortalité λοιπόν δεν είδε πουθενά ειρωνεία! Πράγματι, ο καθένας δικαιούται να ζει στο παραμύθι του… Αξιοσημείωτη είναι και η ισχυρή δόση μοχθηρότητας στο τέλος, μετά το άσε που έως το τα αξίζατε.
4)
Ππαν (σχόλιο 143):
«Ωχ αμάν, από ωραιότατα παξιμάδια ξεκίνησε το τόπικ, σε τσουρέκια κατέληξε».
Στο σχόλιο 143, που ήταν απάντηση σε προηγούμενο δικό μου, η κυρία αυτή, που υπογράφει άλλοτε ως Ππαν και άλλοτε ως Ppan, υπονοεί μια αγοραία έκφραση και υποτίθεται ότι κάνει χιούμορ. Αυτό είναι το επίπεδο των λεγόμενων συνομιλητών μου εκεί.
5)
Immortalité (σχόλιο 131):
«Θα ήθελα μόνο να σας θυμίσω πως η γλώσσα δεν ανήκει στους μελετητές της, ούτε διαμορφώνεται από αυτούς. Ανήκει σε αυτούς που τη μιλάνε και καλύτερα θα ήταν ο μελετητής με τη “γλωσσολογική λογική” να σεβόταν λίγο περισσότερο τους φυσικούς ομιλητές και ένα παραπάνω όταν, μολονότι δεν έχουν τις γνώσεις του και τα εφόδιά του, ασχολούνται με αυτή και προβληματίζονται».
Πουθενά δεν είπα ή υπονόησα ότι η γλώσσα ανήκει στους μελετητές της και διαμορφώνεται από αυτούς. Φυσικά και διαμορφώνεται από τους ομιλητές της, στους οποίους και ανήκει. Εδώ όμως δεν μιλάμε γι’ αυτό το θέμα. Ο υποστηρικτής λ.χ. μιας παρετυμολογίας (λ.χ. παξιμάδι < καψιμάδι) θα κριθεί για τα όσα υποστηρίζει. Αυτό κάνουμε και στην περίπτωση άλλων παρετυμολόγων, των λεγόμενων ελληνοκεντρικών. Μήπως το βαθύτερο πρόβλημα είναι ότι τα έβαλα με κάποιον επικριτή του Μπαμπινιώτη; Σέβομαι τους φυσικούς ομιλητές και με προβληματίζει από ερευνητική άποψη το τι λέγεται. Αυτό κάνουν οι γλωσσολόγοι, π.χ. δεν στιγματίζουν μια χρήση, δεν ενοχοποιούν τον χρήστη αυτού ή εκείνου του γλωσσικού στοιχείου. Αυτή τη μέθοδο ακολουθώ και εγώ. Όταν ήμουν π.χ. στον στρατό, με απασχόλησε πολύ το ιδίωμα των στρατιωτών και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Επαναλαμβάνω όμως, εδώ δεν μιλάμε γι’ αυτό το θέμα.
Ναι, ασχολούνται με τη γλώσσα και προβληματίζονται, αλλά και εγώ έχω δικαίωμα να κρίνω. Δεν κατακρίνω το γεγονός ότι ασχολούνται με τη γλώσσα και προβληματίζονται, καλά κάνουν και είναι αξιέπαινοι γι’ αυτό. Αλλά θα κρίνω τις απόψεις τους. Κρίνω όχι το πώς μιλάνε, αλλά τις απόψεις τους. Και δεν είμαι ο πρώτος ούτε ο μόνος που το έχει κάνει αυτό. Γλωσσολόγοι λ.χ. έχουν ερευνήσει τις απόψεις μη γλωσσολόγων για τη γλώσσα με βάση επιστολές δημοσιευμένες σε εφημερίδες.
6)
Immortalité (σχόλιο 134):
«Γλωσσολογικά σκέφτονται οι γλωσσολόγοι, μαθηματικά οι μαθηματικοί,νομικά οι νομικοί και ούτω καθεξής. Στο Πανεπιστήμιο αυτό μας μαθαίνουν. Πώς να σκεφτόμαστε. Το να κρίνετε με κριτήρια επιστημονικά μια μη επιστημονική θέση δείχνει μια άλφα αρτηριοσκλήρυνση».
Η διαφορά είναι πολύ μεγάλη: Η γλώσσα είναι κατεξοχήν πεδίο αντεγκλήσεων, με ιδεολογικές κ.ά. αιτίες, άρα αποτελεί διαφορετική περίπτωση. Σπάνια λ.χ. ένας φιλόλογος θα σου πει πώς λύνεται μια εξίσωση. Ενώ ένας μαθηματικός έχει πιο συχνά άποψη για τα γλωσσικά. Ξαναλέω, οι γλωσσικές απόψεις του αναγνωστικού κοινού μιας εφημερίδας λ.χ. είναι ενδιαφέρον θέμα από ερευνητική άποψη. Καμία αρτηριοσκλήρυνση, και επίσης το θέμα δεν απασχολεί μόνο εμένα.
Επίσης, σύμφωνα με το λεξικό της Θεσσαλονίκης, αρτηριοσκλήρυνση μεταφορικά σημαίνει: «η προσκόλληση σε παλιές, οπισθοδρομικές αντιλήψεις, η αντίδραση σε καθετί το νεωτεριστικό». Και ρωτάω σε ποια παλιά, οπισθοδρομική αντίληψη είμαι προσκολλημένος, σε τι το νεωτεριστικό αντέδρασα; Η αναφορά της αρτηριοσκλήρυνσης είναι άτοπη εδώ.
Ακόμη, δεν «κρίνω με κριτήρια επιστημονικά μια μη επιστημονική θέση», πράγμα που δήθεν δηλώνει αρτηριοσκλήρυνση. Για την ακρίβεια, κρίνω με κριτήρια επιστημονικά μια θέση και τη βρίσκω επιστημονική ή μη. Πού είναι το παράλογο;
7) Προηγουμένως παρέπεμψα σε άρθρο της Athens Voice. Είναι αρετή του κειμένου αυτού η επισήμανση και θετικών και αρνητικών στοιχείων του κρινόμενου προσώπου. Προσθέτω ένα δικό μου σχόλιο: Ναι, στην τελευταία εκπομπή «στα άκρα» λ.χ., ο Μπαμπινιώτης είπε πολλά πράγματα που είτε είναι συζητήσιμα είτε είναι εσφαλμένα με γλωσσολογικούς όρους, αλλά αφήνει πίσω του σπουδαίο έργο. Μεταξύ άλλων δύο καταπληκτικά νεοελληνικά λεξικά, το συνωνύμων-αντωνύμων και το ετυμολογικό. Αδιάσειστη απόδειξη για τον ιδεολογικό χαρακτήρα που έχει η ενασχόληση με τη γλώσσα σε μερικά γλωσσικά ιστολόγια είναι ότι ορισμένοι δεν θα αναφέρουν ποτέ έστω και ένα θετικό του Μπαμπινιώτη ή κάποιου λεξικού του. Ο ιδεολογικός αυτός προσανατολισμός αποδεικνύεται περίτρανα και από κάτι άλλο: Στους ίδιους διαδικτυακούς χώρους μερικοί δεν έχουν ασκήσει ποτέ κριτική στο λεξικό του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη, σαν να μην έχει αδυναμίες, λάθη και παραλείψεις.
8) Ο Ανδρέας Παππάς στο άρθρο του «Ένας “απλός” δάσκαλος», επίσης στην Athens Voice, γράφει μεταξύ άλλων για τον Μπαμπινιώτη:
«Πολυπράγμων και λίαν επιτυχημένος εκδότης/επιχειρηματίας, του οποίου το “Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας” θυμίζει ρώσικη κούκλα, αφού από τα σπλάχνα του, από το ίδιο αποθηκευμένο στον υπολογιστή υλικό, έχουν ξεπηδήσει αρκετά ακόμα λεξικά, με διάφορους τίτλους και διά πάσαν χρήση (Για το Γραφείο, Για το Σχολείο, Ετυμολογικό κ.λπ.)».
Καταρχήν, δεν ξέρω αν είναι πετυχημένη η παρομοίωση με τη ρωσική κούκλα. Επίσης, δεν μπορεί ο Παππάς να ξέρει αν πρόκειται για «το ίδιο αποθηκευμένο στον υπολογιστή υλικό». Μπορεί λ.χ. για το ετυμολογικό λεξικό να έγινε νέα, επιπρόσθετη δουλειά, που δεν προϋπήρχε, που δεν είχε αποθηκευθεί στον υπολογιστή από την εποχή της έκδοσης του μεγάλου λεξικού. Αλλά, ακόμη και αν το αποθηκευμένο υλικό είναι το ίδιο, τι πειράζει; Θυμηθείτε τι έγραψα παραπάνω, στην έβδομη ενότητα, και δείτε πώς εφαρμόζεται και στην περίπτωση αυτού εδώ του άρθρου. Κανένας θετικός χαρακτηρισμός για κάποιο ή κάποια έστω από τα λεξικά Μπαμπινιώτη. Το ετυμολογικό λεξικό του λ.χ., που είναι το κορυφαίο νεοελληνικό λεξικό στο είδος του και κάλυψε ένα σοβαρό βιβλιογραφικό κενό, κατά τη γνώμη του Παππά είναι καλό; Δεν μας λέει. Και κλείνω με μια λεπτομέρεια: Υπάρχει «λεξικό για το σχολείο και το γραφείο». Αυτό γιατί με το κόμμα που έχει τεθεί μετά τη λέξη γραφείο στο άρθρο του Παππά δημιουργείται η εντύπωση ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά λεξικά, και γενικά δημιουργούνται εντυπώσεις (ότι άλλο είναι το λεξικό για το γραφείο και άλλο για το σχολείο).
9) Η Ppan στο σχόλιο 68 γράφει ότι υπερασπίζομαι τον Μπαμπινιώτη. Και αυτό γιατί; Γιατί υποστήριξα ότι δείχνει έλλειψη γλωσσολογικής σκέψης η προσωποποίηση ενός ετυμολογικού θέματος, το γεγονός ότι κάποιος θεωρεί θέμα Μπαμπινιώτη την ετυμολογική προέλευση του παξιμάδι, για την οποία και τα άλλα λεξικά δίνουν παρόμοιες πληροφορίες. Είναι όμως αυτό υπεράσπιση του Μπαμπινιώτη; Τόσο καταλαβαίνουν μερικοί, τέτοια γράφουν. Στο ίδιο σχόλιό της, με κατηγορεί ότι προσέβαλα τον ηλικιωμένο αυτόν κύριο, τον υποστηρικτή της παρετυμολογίας παξιμάδι < καψιμάδι. Φυσικά, στο συγκεκριμένο ιστολόγιο έχουν δημοσιευθεί άπειρα σχόλια που έχουν πιο έντονο ύφος από το δικό μου. Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα; Μα φυσικά ότι τα έβαλα με κάποιον επικριτή του Μπαμπινιώτη, ντε! Αυτό είναι κατά βάθος το πρόβλημα με το δήθεν προσβλητικό ύφος μου.
Στο 71 η Ppan γράφει ως απάντηση στο δικό μου «Η κριτική είναι ελεύθερη», που είχε προηγηθεί:
«Κριτική σε δημόσια πρόσωπα, οκ, αλλά στον μπαμπά μιας φίλης του Νικοκύρη που δεν ζήτησε ο άνθρωπος να γίνει ανάρτηση, απορία έβαλε, είναι εκτός των άλλων, και ευκολάκι».
Μα ποιος είπε πως οτιδήποτε γράφουμε είναι το αντίθετο του «ευκολάκι»; Δεν είχα τη φιλοδοξία να κάνω κάτι δύσκολο, έχω κάνει άλλα δύσκολα πράγματα στη ζωή μου. Απλώς εξέφρασα τη γνώμη μου για ένα θέμα. Ο ιδεολογικός φανατισμός μερικών βέβαια τους οδήγησε στο συμπέρασμα ότι είμαι μπαμπινιωτικός, δηλ. αντίπαλος. Δεν μου διέφυγε επίσης και η χρήση της λέξης μπαμπάς αντί πατέρας από τη Ppan. Από υφολογική άποψη, το «στον μπαμπά μιας φίλης» δεν είναι το ίδιο με το «στον πατέρα μιας φίλης». Δημιουργία εντυπώσεων ακόμη και με αυτόν τον τρόπο λοιπόν. Και όλα αυτά, γιατί δεν πήγα με το κυρίαρχο, αντιμπαμπινιωτικό ρεύμα, επομένως θεωρήθηκα αντίπαλος (έτσι εξηγούνται οι επιθέσεις που ακολούθησαν).
Η Ppan στο 74 απευθύνεται σε μένα με το γνωστό ειρωνικό και γενικά χαμηλού επιπέδου ύφος της και γράφει μεταξύ άλλων: «μα τι ανακάλυψη, τι παρρησία!» – εννοεί ότι δεν αποτελεί ανακάλυψη και δεν δείχνει παρρησία αυτό που έγραψα εγώ, ότι δηλ. κάποιος μη γλωσσολόγος παρετυμολογεί. Μα ποιος είπε ότι τα δικά μου γραφόμενα τα παρουσίασα σαν μεγάλες ανακαλύψεις και σαν δείγματα παρρησίας; Παρρησία έχω δείξει σε άλλες περιπτώσεις στη ζωή μου, εκεί που έπρεπε. Καμία παρρησία και καμία ανακάλυψη λοιπόν. Εξέφρασα απλώς την άποψή μου. Η ειρωνεία σε βάρος μου, εκτός από ανάγωγη, είναι και αδικαιολόγητη.
10) Στο 83 ο διαχειριστής του ιστολογίου «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» γράφει:
«Ομολογώ ότι το σχόλιο 67 ενόχλησε κι εμένα, το βρήκα αδικαιολόγητα αιχμηρό -και άστοχο, ιδίως στο σημείο όπου φαίνεται να υπονοεί ότι η παρετυμολογία ή ο σχολιασμός από τους μη ειδικούς είναι ελληνικό φαινόμενο».
Το «αδικαιολόγητα αιχμηρό» είναι μια εκτίμηση. Για μένα, δεν ήταν «αδικαιολόγητα» αιχμηρό το σχόλιό μου. Εκτός αν θεωρείται αδικαιολόγητα αιχμηρό, επειδή στρέφεται εναντίον ενός επικριτή του Μπαμπινιώτη, όπως βάσιμα υποθέτω. Δεν υπονόησα πάντως ότι «η παρετυμολογία ή ο σχολιασμός από τους μη ειδικούς είναι ελληνικό φαινόμενο».
11) Ο / Η Xray (98) γράφει:
«Ο κύριος περιγλώσσιος (καμιά σχέση με το σεξ φαντάζομαι (και ελπίζω)), αγνοεί το γενικό κλίμα και το πνεύμα της συζήτησης. Αιχμηρός μπορεί να είναι κανείς όταν είναι και εύστοχος, πράγμα που απαιτεί καλή γνώση του περιβάλλοντος, κάτι που είναι φανερό ότι απουσιάζει από την “κριτική” του περιγλώσσιου (δεν μπορώ και να το επαναλαμβάνω, τι όνομα !)
Θα προτείνω φάρμακα για την αρτηριοσκλήρωση, ή έστω κάποιο γενόσημο».
Απάντησα γράφοντας μεταξύ άλλων τα εξής: Θεωρώ χαμηλού επιπέδου, απαράδεκτο και αδικαιολόγητα αιχμηρό το συγκεκριμένο σχόλιο (το 98), που έγινε σε προσωπικό επίπεδο, και μάλιστα με την ανοχή του διαχειριστή. Δεν ήθελα να προσβάλω τον ηλικιωμένο κύριο, έναν άγνωστό μου. Αντιθέτως, όταν έκανα αναφορά σε λογικό ή μη τρόπο σκέψης, εννοούσα κυρίως τη γλωσσολογική λογική ή μεθοδολογία. Μου κάνουν υποδείξεις για το σωστό ύφος άτομα που επανειλημμένα με ειρωνεύονται και με προσβάλλουν.
Ο / Η Xray (123) επανέρχεται:
«Το σχόλιό μου ήταν πράγματι αιχμηρό, αλλά δεν ήταν άστοχο. Η αναφορά στη δυνατότητα του διαχειριστή να απαγορεύει σχόλια, δείχνει πόσο εκτός κλίματος είστε κύριε περιγλώσσιε. Και προσωπικά, δεν έκανα καμιά υπόδειξη για το ύφος σας. Απλώς σας ειρωνεύτηκα και σας προσέβαλα, πράγμα όμως που δεν φάνηκε να ταράζει στο παραμικρό το ξύλινον του ύφους σας, άλλο ένα δείγμα της εντελώς εκτός κλίματος στάσης σας. Για να μην πω ότι θεωρώ άκρως προσβλητική προς το διαχειριστή την έμμεση υπόδειξη για απαγόρευση συγκεκριμένων σχολίων…».
Δίνω πρώτη φορά ολοκληρωμένη απάντηση εδώ. Το σχόλιο 98 του / της Χray ήταν πράγματι άστοχο. Δεν αγνοώ το γενικό κλίμα και το πνεύμα της συζήτησης, όπως γράφει, εφόσον παρακολούθησα τη συζήτηση. Πώς αγνοώ το γενικό κλίμα και το πνεύμα της συζήτησης, λοιπόν; Μήπως είμαι εκτός κλίματος, γιατί υποστηρίζω απόψεις που έρχονται σε αντίθεση με το γενικό ρεύμα στο συγκεκριμένο ιστολόγιο;
Το σχόλιο 123 είναι επίσης άστοχο. Πουθενά δεν έγραψα για τη δυνατότητα του διαχειριστή να απαγορεύει σχόλια, έτσι γενικά και αόριστα. Αυτή η διατύπωση τι σημαίνει άραγε και αποδίδει την πραγματικότητα; Πουθενά δεν ζήτησα από τον διαχειριστή να απαγορεύσει, δηλ. να μην επιτρέψει, σχόλια εναντίον μου πάντως. Έγραψα απλώς (στο 72) ότι μπορεί να αφαιρέσει τα δικά μου σχόλια, αν τα θεωρεί προσβλητικά, δηλ. αν θεωρεί ότι …προσέβαλα τον άγνωστο, ανώνυμο υποστηρικτή μιας παρετυμολογίας (παξιμάδι < καψιμάδι). Ο / Η Xray με μια προσεκτικά επιλεγμένη και γενικόλογη διατύπωση («Η αναφορά στη δυνατότητα του διαχειριστή να απαγορεύει σχόλια [...]») υποτίθεται ότι θεμελιώνει την άποψη ότι είμαι εκτός κλίματος. Ξέρω πολύ καλά ποιο είναι το κλίμα και ότι δεν διαγράφονται σχόλια. Επιπλέον, το δήθεν ξύλινο ύφος μου είναι μια βολική ταμπέλα. Πολύ θα ήθελα ο συγκεκριμένος σχολιαστής να μου πει πώς εννοεί το ξύλινο ύφος μου, που υποτίθεται ότι είναι άλλο ένα δείγμα της εντελώς εκτός κλίματος στάσης μου. Ετικέτες, ταμπέλες, εύκολα λόγια και βολικοί χαρακτηρισμοί.
Εκτός αν είμαι εκτός κλίματος και έχω ξύλινο ύφος, επειδή δεν ειρωνεύτηκα και δεν έχω το χαμηλό επίπεδο των δήθεν συνομιλητών μου. Από αυτή την άποψη, ναι, είμαι εκτός κλίματος και έχω ξύλινο ύφος. Το παραδέχομαι.
Και τι κουβέντα το «Και προσωπικά, δεν έκανα καμιά υπόδειξη για το ύφος σας. Απλώς σας ειρωνεύτηκα και σας προσέβαλα, [...]» του / της Xray! Δεν έκανε καμιά υπόδειξη για το ύφος μου, λέει, απλώς με ειρωνεύτηκε και με προσέβαλε! Το να ειρωνευτείς και να προσβάλεις κάποιον δηλ. μάλλον είναι λιγότερο σοβαρό από το να του κάνεις υπόδειξη για το ύφος του. Πρόκειται για ένα ακόμη δείγμα του χαμηλού επιπέδου των δήθεν συνομιλητών μου εκεί.
12) Η Ppan στο 74 με απαράδεκτο ύφος με επικρίνει, γιατί ο ηλικιωμένος κύριος δεν είναι παρών, για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Την ίδια ιδέα επαναλαμβάνει και ο διαχειριστής του ιστολογίου στο 135. Πρόκειται για αστείο επιχείρημα. Ο ηλικιωμένος κύριος που υποστήριξε την παρετυμολογία του παξιμάδι είναι ένας άγνωστος, ένας ανώνυμος. Επομένως, μπορώ να σχολιάσω τη στάση του – δεν τον εκθέτω, δεν τον προσβάλλω. Άλλωστε, τέτοιου είδους σχόλια, για απόντες, που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, έχουν γραφτεί άπειρα στο συγκεκριμένο ιστολόγιο. Οι παρετυμολόγοι Φίλιας-Πρινιανάκης, για τους οποίους γράφτηκαν τόσα επικριτικά τις προηγούμενες μέρες, ήταν παρόντες στη σχετική συζήτηση; Μήπως το πρόβλημα είναι ότι δεν έχω υιοθετήσει τον στείρο αντιμπαμπινιωτισμό των ημερών μας (που είναι και αυτός ένα είδος γλωσσικού λαϊκισμού, όπως θα υποστηρίξω προσεχώς), γι’ αυτό θεωρούμαι αντίπαλος από μερικούς και γενικά εκτός κλίματος;
13) Έγραφα τις προάλλες (παραπάνω, στο 7) μεταξύ άλλων ότι:
«Αδιάσειστη απόδειξη για τον ιδεολογικό χαρακτήρα που έχει η ενασχόληση με τη γλώσσα σε μερικά γλωσσικά ιστολόγια είναι ότι ορισμένοι δεν θα αναφέρουν ποτέ έστω και ένα θετικό του Μπαμπινιώτη ή κάποιου λεξικού του. Ο ιδεολογικός αυτός προσανατολισμός αποδεικνύεται περίτρανα και από κάτι άλλο: Στους ίδιους διαδικτυακούς χώρους μερικοί δεν έχουν ασκήσει ποτέ κριτική στο λεξικό του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη, σαν να μην έχει αδυναμίες, λάθη και παραλείψεις».
Και βέβαια, συνεχίζεται η δημοσίευση άρθρων που απλώς επιβεβαιώνουν τα γραφόμενά μου για τον ιδεολογικό χαρακτήρα του αντιμπαμπινιωτισμού. Μερικές φορές στα δημοσιεύματα αυτά αναφέρονται ορισμένα θετικά κάποιου λεξικού Μπαμπινιώτη, αλλά και πάλι η κριτική είναι μονομερής, γιατί έχει ιδεολογικές αφετηρίες. Για παράδειγμα, στο ιστολόγιο «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» διαβάζουμε μια κριτική για το λεξικό Συνωνύμων – Αντωνύμων του Γ. Μπαμπινιώτη (28 Μαρτίου 2012). Ο συντάκτης προσπερνάει βιαστικά και με σύντομους θετικούς χαρακτηρισμούς τα όποια θετικά στοιχεία και φυσικά στέκεται στα αρνητικά. Τα καλογραμμένα, αναλυτικά σχόλια εντός πλαισίου στο συγκεκριμένο λεξικό, όμως, δεν είναι απλώς κάτι «πολύ θετικό». Επίσης, διαβάζουμε στην κριτική ότι ο Μπαμπινιώτης δεν αναφέρει καμιά οδηγία ύφους στην τάδε περίπτωση. Εργάζομαι σε διάφορα λεξικά από το 2004 και γνωρίζω τα πράγματα σε βάθος και από μέσα. Ξέρετε σε πόσες περιπτώσεις στο λεξικό του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη απουσιάζει η απαιτούμενη ένδειξη ύφους; Έχετε δει να γίνεται κριτική γι’ αυτό πολλές φορές στο διαδίκτυο; Σας διαβεβαιώνω ότι ως συντάκτες λημμάτων έχουμε κάνει επί σειρά ετών και σε καθημερινή βάση το ίδιο ξεψείρισμα σε όλα τα λεξικά με αυτό που γίνεται τελευταία στο διαδίκτυο μόνο στα λεξικά Μπαμπινιώτη. Ξέρετε πόσες αδυναμίες άλλων λεξικών θα αναδεικνύαμε, αν γράφαμε μια σειρά από εντυπωσιοθηρικά αρθράκια με μονομερή κριτική σε βάρος του λεξικού της Θεσσαλονίκης ή του Κριαρά; Γι’ αυτό έγραψα τις προάλλες ότι ο αντιμπαμπινιωτισμός είναι και αυτός ένα είδος γλωσσικού λαϊκισμού. Υπάρχει ένα αντιμπαμπινιωτικό κοινό, που αντιδρά στα πολλά αρνητικά του Μπαμπινιώτη, που σχετίζονται κυρίως με την εξωπανεπιστημιακή του δραστηριότητα (γιατί εντός της σχολής ήταν πολύ διαφορετικός). Και μερικοί αρθρογραφούν με τέτοιον τρόπο, ώστε να γράψουν πράγματα αρεστά σε αυτούς τους αντιμπαμπινιωτικούς. Είναι λαϊκισμός αυτό! Στην παραπάνω κριτική σημειώνεται: «Για όλους αυτούς τους λόγους, ενώ είχα αγοράσει το ΛΣΑ [= Λεξικό Συνωνύμων – Αντωνύμων του Γ. Μπαμπινιώτη] για τα παιδιά μου, τους το πήρα και έβαλα τον Βοσταντζόγλου στη θέση του». Και μια αναγνώστρια σχολιάζει πολύ εύστοχα: «Υπερβολικά πράγματα, εμφανής εμπάθεια». Το συμπέρασμα ότι το λεξικό Βοσταντζόγλου είναι καταλληλότερο για έναν μαθητή από το Λεξικό Συνωνύμων – Αντωνύμων του Γ. Μπαμπινιώτη δεν είναι απλώς υπερβολικό, αλλά εκτός πραγματικότητας.
14) Ούτε που θυμόμουν ότι την αμέσως προηγούμενη μέρα (8 Μαρτίου) στο ίδιο ιστολόγιο και στα σχόλια κάτω από το άρθρο «Τσηρώτο σ’ ένα κτήριο που γκρεμίζεται» είχα μια συζήτηση με την Immortalité. Και μάλιστα, στην αρχή νόμιζα ότι ήταν αυτή που με δασκαλίστικο υφάκι και υψωμένο φρύδι έγραφε ότι είμαι εκτός κλίματος, αλλά τελικά έκανα λάθος – μοιάζουν τόσο μεταξύ τους όλοι αυτοί, που τους μπερδεύω… Έγραψε λοιπόν η Immortalité για τον Γ. Μπαμπινιώτη και το λεξικό του:
«Να σημειώσω, ότι τόσα χρόνια μετά και αφού τόσο κόπτεται για την γλωσσική μας επάρκεια, θα μπορούσε να έχει το λεξικό του στο διαδίκτυο όπως το ΛΚΝ. Αλλά όχι, γιατί να χάσουμε τα φράγκα; »
Και εγώ της απάντησα ως εξής:
«Πολύ καλά κάνει και δεν το έχει στο διαδίκτυο. Η βασική διαφορά του ΛΚΝ είναι ότι έχει εκδοθεί από κρατικό ίδρυμα. Το Κέντρο Λεξικολογίας είναι ιδιωτικός φορέας. Γιατί λοιπόν να χάσει λεφτά; Δεν είναι προτιμότερο να έχει περισσότερα έσοδα, ώστε να απασχολεί τους ερευνητές που εργάζονται εκεί όσο γίνεται περισσότερο; Τι νοοτροπία είναι αυτή, να έχετε την απαίτηση να σας προσφερθεί κάτι δωρεάν; Όχι λοιπόν, δεν είναι δωρεάν. Και τι αντίφαση, να θέλετε δωρεάν πρόσβαση σε ένα έργο που μάλλον δεν εκτιμάτε καθόλου!»
Συν τοις άλλοις, το σχόλιο της Immortalité δείχνει ότι η εν λόγω δεν έχει καταλάβει καν πώς λειτουργεί το σύστημα, η αγορά.
Κάποια στιγμή, θα ασχοληθώ λίγο περισσότερο με αυτό το προφίλ του γλωσσολογικά ημιμαθούς και ιδεολογικά αντιμπαμπινιωτικού που αντιπροσωπεύεται από μερικούς σχολιαστές άρθρων σε γλωσσικά ιστολόγια. Σε αντίθεση με αυτούς, εγώ δεν έμαθα γλωσσολογία από γλωσσικά ιστολόγια. Επίσης, γνωρίζοντας τα πράγματα από μέσα, μπορώ να κρίνω πιο αντικειμενικά αυτό ή εκείνο το λεξικό, χωρίς παραμορφωτικούς, ιδεολογικούς, αντιμπαμπινιωτικούς φακούς. Ξέρω τι σημαίνει σύνταξη λήμματος και δημιουργία λεξικού, ενώ είμαι σε θέση να κρίνω και τους κρίνοντες. Θα ασχοληθώ και με τα αμιγώς γλωσσικά που υποστηρίζουν, τα ανακριβή ή μεροληπτικά, αλλά και με την όλη συμπεριφορά τους.
15) Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου σχολιαστή (δες 14, παραπάνω) είναι o Hellegennes. Παλαιότερα, στο phorum.gr, ισχυριζόταν ότι οι Αθηναίοι λένε «λάθος» το σουβλάκι, το καλαμάκι κτλ. Κάποιος πρέπει να του υπενθυμίσει τη διαφορά ρύθμισης και περιγραφής στη γλωσσολογία… Παράδειγμα «επιχειρήματος»: «Άσε που το καλαμάκι υπονοεί ότι είναι κούφιο (μικρό καλάμι)» [πηγή: εδώ]. Τέλος πάντων, όταν έγραφα το άρθρο «σχετικά με τις λέξεις σουβλάκι και καλαμάκι» το 2010, είχα λάβει υπόψη και αυτό και διάφορα άλλα αγλωσσολόγητα «επιχειρήματα» Θεσσαλονικέων σχετικά με τις ονομασίες αυτών των φαγητών. Και βέβαια, δεν στέκει ούτε ο ισχυρισμός ότι οι Θεσσαλονικείς τα λένε «λάθος».
16) Στο ιστολόγιο «Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία» συζητούν για το σποτάκι «I am Hellene» με την Κατερίνα Μουτσάτσου. Λεπτομέρειες στο άρθρο «Υστερικοί σαν Έλληνες» της Ξένιας Κουναλάκη (Η Καθημερινή, 26/4/2012), με το οποίο συμφωνώ. Ως τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές έχουν γίνει 329 σχόλια στο ιστολόγιο που προανέφερα για το σποτάκι αυτό. Δεν έχω χρόνο να τα διαβάσω, φυσικά. Διαπίστωσα βέβαια ότι στη συζήτηση συμμετέχουν αυτοί που με ειρωνεύτηκαν τότε (Ppan, Immortalité, Στέλιος Μιντσίδης) και που συνέχισαν γελοιωδώς να με ειρωνεύονται, σε άλλες συζητήσεις στο ίδιο ιστολόγιο, ακόμη και αρκετές μέρες μετά την αποχώρησή μου. Και αναρωτιέμαι: Αυτοί οι άνθρωποι -δεν μιλάω μόνο για τους συγκεκριμένους, αλλά γενικότερα- έχουν πραγματική ζωή; Δεν πιστεύω βέβαια ότι το διαδίκτυο είναι αποκομμένο από τη ζωή. Για παράδειγμα, γιατί να μην έχει πραγματική ζωή όποιος διαβάζει κάθε μέρα ηλεκτρονικά άρθρα από διάφορες εφημερίδες κατ’ επιλογήν; Είναι και ενδιαφέρον και οικονομικό. Αλλά το να ξημεροβραδιάζεσαι συζητώντας για το «I am Hellene» δεν είναι υγιές και μου φέρνει στον νου τη φράση «Get a life», η οποία κάποτε μου φαινόταν απλώς ένα κλισέ, αλλά έχει μια βάση, ειδικά όταν γίνεται κατάχρηση του διαδικτύου.
(συνεχίζεται)
Theme: Rubric. Blog στο WordPress.com.
