Η θεία Δασεία και η μαντάμ Σιρκονφλέξ

08/02/2016

(Πρώτη δημοσίευση στο γκρουπ του facebook «ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ»)

«Ίσως η χειρότερη συνέπεια της κατάργησης του πολυτονικού, των Αρχαίων, ακόμα και της –χρησιμότατης για τις κλασσικές σπουδές– καθαρεύουσας, δεν ήταν τόσο η εκφραστική φτώχεια που ρήμαξε τη σκέψη μας, όσο η πολιτικοποίηση των γλωσσικών επιλογών στην Παιδεία».

Δεν ξέρω αν η πολιτικοποίηση των γλωσσικών επιλογών στην Παιδεία είναι συνέπεια –και μάλιστα η χειρότερη– της κατάργησης του πολυτονικού, αλλά ο ισχυρισμός ότι η κατάργηση του πολυτονικού οδήγησε σε εκφραστική φτώχεια είναι ένας από τους αναπόδεικτους ισχυρισμούς του άρθρου αυτού. Ο ανορθολογισμός στον δημόσιο διάλογο για τη γλώσσα δεν είναι βέβαια ούτε τωρινό ούτε ελληνικό φαινόμενο. Θα άξιζε να προβληματιστούμε για τα βαθύτερα αίτια.

Επιπρόσθετα σχόλια:

Η αρθρογράφος –μάλλον εκ παραδρομής– σε δύο σημεία του κειμένου της κάνει λόγο για στίξη, ενώ φυσικά τα σημεία στίξης δεν έχουν καταργηθεί.

Επίσης, αναρωτιέται «πώς γίνεται να πεις “σ’ αγαπώ”» χωρίς περισπωμένη». Είναι όμως σαν να ισχυρίζεται κάποιος ότι λέει «σ’ αγαπώ» με ωμέγα. Το <ω> το γράφεις – δεν το λες. Άλλο γραφή και άλλο γλώσσα.

Ακόμη, το γεγονός ότι αρχαίοι δεν έβαζαν πνεύματα ούτε τόνους δεν γίνεται να το προσπεράσουμε τόσο εύκολα. Ακριβώς αυτό δείχνει ότι η έννοια της συνέχειας της ελληνικής γραφής είναι σχετική.

Advertisements