(βλ. εδώ)

(βλ. εδώ)

(Πρώτη δημοσίευση στο γκρουπ του facebook «ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ»)

Είναι ανεπίτρεπτο μια εφημερίδα σαν την «Καθημερινή» να μην έχει έναν γλωσσολογικά ενημερωμένο τακτικό συνεργάτη. Χωρίς να αρνούμαι ότι σημειώθηκαν ακρότητες στη χρήση της νεοελληνικής (δημοτικής) γλώσσας μετά την καθιέρωσή της ως επίσημης γλώσσας του κράτους το 1976, χρειάζεται μια κάποια γλωσσολογική ενημέρωση, όταν μιλάμε λ.χ. για τη θέση που έχουν τα «τριτόκλιτα» και οι «δοτικές» στο σύστημα της νέας ελληνικής γλώσσας. Δεν γίνεται να αναλύεις γλωσσικά θέματα ερήμην της γλωσσολογίας – είναι παράλογο αυτό.

Επίσης, ο συγκεκριμένος αρθρογράφος υποστηρίζει ότι μετά τη γλωσσική και εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 1976 «το γλωσσικό αισθητήριο των νεότερων γενεών συρρικνώθηκε σε έναν ακρωτηριασμένο κώδικα επικοινωνίας». Αναρωτιέμαι πώς ορίζεται το γλωσσικό αισθητήριο και πώς μετριέται η συρρίκνωσή του.

Ακολούθως, διευκρινίζει ότι δεν εισηγείται τη χρήση της καθαρεύουσας, αλλά ότι θεωρεί την αφαίρεσή της ακρωτηριασμό της ζωντανής γλώσσας. Και πάλι όμως δεν εκφράζεται με σαφήνεια. Δεν είναι σαφές σε ποια ακριβώς αφαίρεση αντιτίθεται. Εννοεί λ.χ. περιπτώσεις χρήσης λόγιων τύπων και παγιωμένες φράσεις, όπως το «επί τη εμφανίσει» έναντι του «με την εμφάνιση»; (βλ. εδώ: http://goo.gl/xTdgNs) Δεν είμαι σίγουρος.

Και βέβαια ένα σημαντικό κεφάλαιο της σύγχρονης ελληνικής γραμματείας ανήκει στην καθαρεύουσα. Το θέμα είναι σε τι αποτελεί απάντηση αυτή η δήλωση.

Εν συνεχεία, σημειώνει ότι την εποχή που καθιερώθηκε το μονοτονικό «άνοιξε και η συζήτηση για την κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων από το πρωτότυπο στο γυμνάσιο». Αυτή η πληροφορία δεν είναι ακριβής ιστορικά, αλλά δεν θα επιμείνω σε αυτό.

Πιο σημαντικό είναι το εξής: Η αυξημένη σε ώρες διδασκαλία των αρχαίων από το πρωτότυπο βασίζεται στην άποψη ότι με την εκμάθηση της αρχαίας βελτιώνεται η χρήση της νέας ελληνικής. Πρόκειται για ιδεολόγημα, γιατί η νέα ελληνική αποτελεί αυτόνομο γλωσσικό σύστημα. Αυτή είναι η ουσία. Παραπέμπω σε ένα αξιόλογο σημείωμα για περισσότερες πληροφορίες: http://goo.gl/x2Ia4U

Καταλήγοντας, μας καλεί ο Τ. Θ. να συμφωνήσουμε ότι η διδασκαλία των αρχαίων από το πρωτότυπο «μπορεί να είναι συνυφασμένη με τη διεύρυνση του γλωσσικού ορίζοντα της σύγχρονης ελληνικής». Και πάλι όμως η διατύπωση δεν είναι σαφής. Δεν είναι ξεκάθαρο τι σημαίνει διεύρυνση του γλωσσικού ορίζοντα. Μπορεί να μην είναι μόνο θέμα «ετυμολογίας», αλλά ας μας εξηγήσει τι άλλο είναι. Οι αναφορές στην οικοδόμηση του δυτικού πολιτισμού, στον Κοραή και στην αργή ανάγνωση (!) φοβάμαι ότι δεν αρκούν.

Πριν από μερικούς μήνες, πήρα συνέντευξη από έναν εξαίρετο γλωσσολόγο. Δύο από τις ερωτήσεις μου, η δεύτερη και η τρίτη, αφορούσαν τα αρχαία ελληνικά. Βλ. εδώ: https://goo.gl/X3YS13

Επιπροσθέτως, παραπέμπω σε ένα εξαιρετικό άρθρο του γλωσσολόγου Σ. Μοσχονά: http://goo.gl/kd1iPs

Νομίζω πάντως ότι ένα ιστολόγιο ή μια ομάδα στο Facebook δεν είναι οι καταλληλότεροι χώροι για ανάπτυξη θεμάτων όπως ο τρόπος διδασκαλίας των αρχαίων. Και, μολονότι μπορεί να φανεί παράδοξο, δεν θεωρώ ότι το συγκεκριμένο θέμα είναι το πιο σημαντικό που εγείρεται από άρθρα όπως το σχολιαζόμενο. Κατά τη γνώμη μου, αυτό που κυρίως αξίζει να μας απασχολήσει είναι η θέση της γλωσσικής επιστήμης στον δημόσιο διάλογο για τη γλώσσα και γενικά στην κοινωνία μας.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ (28/5/2016)

Και βέβαια η «Καθημερινή» έχει έναν γλωσσολογικά ενημερωμένο τακτικό συνεργάτη. Είναι ο Παντελής Μπουκάλας.

(Πρώτη δημοσίευση στο γκρουπ του Facebook «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑ»)

Σουρεαλιστικό σκηνικό: Το «Βήμα» (βλ. εδώ) φιλοξενεί στα σοβαρά (;) την άποψη ότι ο Όμηρος χρησιμοποιεί λεξάριθμους και οι περισσότεροι σχολιαστές στην ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας αντιμετωπίζουν το δημοσίευμα σαν πρωταπριλιάτικο ψέμα! Ενώ περιμένω να δω αν ήταν όντως αστείο, ας ευχηθώ να αντιμετωπίζεται με παρόμοιο τρόπο από τους περισσότερους κάθε μύθος, γλωσσικός και μη. Και όχι μόνο την πρωταπριλιά.

Βασίλειος Αργυρόπουλος:

«Γλωσσική αρχαιολατρία: Μια σύγχρονη μυθολογία»

(Καβάλα: Σαΐτα 2016, ηλεκτρονικό βιβλίο)

«Τα όρια της γλώσσας μου δηλώνουν τα όρια του κόσμου μου», έγραψε κάποτε ο φιλόσοφος Λουδοβίκος Βίττγκενσταϊν, εννοώντας προφανώς ότι η ανθρώπινη γνώση είναι εφικτή μέχρι εκεί που εκτείνονται οι δυνατότητες της γλώσσας για τη συγκρότηση της εικόνας που έχουμε για τον κόσμο μας. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει τη γνώση για τη γλώσσα τόσο συναρπαστική: Μια γνώση που είναι συνάμα επίγνωση όλων των γνώσεων που είμαστε δυνάμει σε θέση να αποκτήσουμε μέσω της γλώσσας.

Είμαστε η γλώσσα μας. Είμαστε τα μηνύματα που εκπέμπουμε και προσαντιλαμβανόμαστε. Όσο και αν προσπαθήσουμε, όσο και αν πασχίσουμε, δεν θα καταφέρουμε ποτέ να διαχωρίσουμε τους εαυτούς μας από τη γλώσσα. Η γλώσσα ως οργάνωση συμβολικών μορφών μάς καταξιώνει ως συμβολικά υποκείμενα στη σφαίρα του πολιτισμού. Οι χορδές της ψυχής μας πάλλονται διαρκώς από το δοξάρι της γλώσσας μας – ολόενα και σε πιο πολύπλοκες συγχορδίες, καθώς η γλώσσα εφορμά να κατακτήσει διαρκώς και πιο αναλυτικά, πιο λεπτομερειακά την αναπαράσταση του κόσμου μέσα μας. Το μόνο που μπορούμε να καταφέρουμε –κι αυτό με αρκετή δόση ενσυνειδητότητας– είναι να πάρουμε μια απόσταση ασφαλείας και να δοκιμάσουμε να αντιμετωπίσουμε την ίδια την γλώσσα ως αντικείμενο γνωσιακού προβληματισμού.

Εδώ, ωστόσο, ελλοχεύει ο κίνδυνος να παρεκτραπούμε, ωθούμενοι από ιδεολογικές τοποθετήσεις, σε εντελώς αστήρικτες απόψεις για τη γλώσσα, ο κίνδυνος να συνθέσουμε μυθολογία αντί για έγκυρη γνώση. Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα αποτελεί η γλωσσική αρχαιολατρία στην περίπτωση της ελληνικής γλώσσας, ένα φαινόμενο που τείνει να προσλάβει διαστάσεις αστικού μύθου. Κι εδώ έρχεται ο εκλεκτός συνάδελφος γλωσσολόγος Βασίλειος Αργυρόπουλος με το νέο του ηλεκτρονικό βιβλίο Γλωσσική αρχαιολατρία, μια σύγχρονη μυθολογία να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, να επισημάνει τα αίτια και τις συνέπειες του φαινομένου, να περιγράψει και να ερμηνεύσει με τρόπο απλό, προσιτό, διακριτικό και συνάμα γοητευτικό τι συμβαίνει όταν προσπαθούμε να εξηγήσουμε πλευρές της ελληνικής γλώσσας μέσα από ιδεολογικούς παραμορφωτικούς φακούς. Με ύφος σεμνό και συνάμα στιβαρό, το βιβλίο αυτό αποκαλύπτει την παγίδα που αναφέραμε πιο πάνω, να παρεκτρεπόμαστε σε αστήρικτες απόψεις για τη γλώσσα, αν και οι προθέσεις μας είναι καλοπροαίρετες.

Το βιβλίο αυτό πετυχαίνει να μας εμπνεύσει μια πιο πειθαρχημένη αξιολογική στάση απέναντι στην ελληνική γλώσσα, μια στάση εντελώς απαλλαγμένη από ιδεοληψίες και μυθολογικούς οίστρους. Πετυχαίνει να μας κάνει να δούμε ρεαλιστικά και αμερόληπτα τη διαχρονική πορεία της ελληνικής γλώσσας, έτσι ώστε να κατανοήσουμε το σημαντικότερο γνώρισμα της γλώσσας εν γένει, που είναι η διαρκής εξέλιξή της. Εύγε!

Δρ. Χρυσόστομος Παπασπύρου,

Χημικός Πανεπιστημίου Αθηνών,

Διδάκτωρ Γλωσσολογίας Πανεπιστημίου Αμβούργου,

Διευθυντής Γυμνασίου & Λυκείου

Κωφών & Βαρηκόων Αγίας Παρασκευής

ΒΙΒΛΙΟ

25/01/2016

195_Glossiki arxaiolatria_cover

Εκδόσεις Σαΐτα

ΤίτλοςΓλωσσική αρχαιολατρία
Υπότιτλος: μια σύγχρονη μυθολογία
Συγγραφέας: Βασίλειος Αργυρόπουλος
Σειρά: Γλώσσας Παράλληλοι: Θεωρία και διδακτικές προτάσεις

ISBN: 978-618-5147-74-7

Συντελεστές
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Χρήστος Μουλώτσιος
Φιλολογική επιμέλεια: Πάνος Αστίθας
Σελιδοποίηση: Ηρακλής Λαμπαδαρίου

Σύντομη περίληψη

Θέμα του βιβλίου αποτελεί η αρχαιολατρία ως προς την ελληνική γλώσσα. Πρόκειται για μια ιδιόμορφη, ελληνοκεντρική παραεπιστήμη που έχει διαμορφωθεί τις τελευταίες δεκαετίες και, συγκεκριμένα, για τη διατύπωση αντιεπιστημονικών απόψεων που αφορούν κυρίως την αρχαία ελληνική, αλλά και τη σχέση της με τη νέα ελληνική γλώσσα. Οι ποικίλες μορφές του φαινομένου σχετίζονται προπάντων με την καταγωγή της ελληνικής και την προέλευση του αλφαβήτου, καθώς και με μια σειρά από άλλα, επιμέρους γλωσσικά θέματα. Όποιος ασχολείται με τη γλώσσα θα έχει διαβάσει ή ακούσει για τη μοναδικότητα και ανωτερότητα της ελληνικής, ότι είναι η μητέρα όλων των γλωσσών κτλ. Τέτοιες απόψεις διαδίδονται πολύ γρήγορα, αφού είναι γοητευτικές ή εντυπωσιακές. Στο βιβλίο αυτό, όμως, εξετάζεται αν είναι και βάσιμες γλωσσολογικά. Συμπληρωματικά, αναζητούνται τα αίτια του εξεταζόμενου φαινομένου, γίνεται λόγος για τις συνέπειές του και, τέλος, προτείνονται τρόποι αντιμετώπισής του.

Το συγκεκριμένο βιβλίο πετάει ελεύθερα στο Διαδίκτυο από τον Ιανουάριο του 2016.

Κατεβάστε το βιβλίο σε μορφή .pdf (μέγεθος αρχείου: 904 ΚΒ)

Ο Aris Tsoukalas στο γκρουπ του fb «Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική» γράφει εύστοχα:

«Έλληνας που δηλώνει μαθηματικός και σκεϊτμπορντίστας, με δείκτη νοημοσύνης 157 και δύο θέσεις στο βιβλίο Γκίνες, ο οποίος τα τελευταία 14 χρόνια ασχολείται με τους λεξάριθμους της ελληνικής γλώσσας κι έχει μάλιστα συγγράψει και βιβλίο, το 9ο, με θέμα «Η αλφαριθμητική ευφυΐα τής ελληνικής γλώσσης», είπε την Καθαρά Δευτέρα στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ τα εξής (προχωρήστε το συνημμένο βίντεο στο 02:00:25):

α) «Αν γράψουμε τη λέξη «κρίση», ο αριθμός από τη λέξη «κρίση» είναι 338. Ο αριθμός από τη λέξη «μνημόνιο» είναι ακριβώς ο ίδιος, πάλι 338. Βλέπουμε δηλαδή ότι ο λεξάριθμος έχει την ικανότητα να μπορεί να γνωρίζει ακόμη και τη ροή των γεγονότων.»
β) «Άμα γράψουμε τη φράση «κούρεμα χρέους», θα δούμε ότι το λεξαριθμικό άθροισμα είναι 2011, το έτος που έγινε το κούρεμα χρέους.»
γ) «Αν γράψουμε τη φράση «νέφος τζακιών», θα δούμε ότι καταλήγουμε στο 2013. Επειδή η τιμή τού πετρελαίου είχε εκτοξευτεί στα ύψη από τον Δεκέμβριο του έτους 2012, είχαμε το νέφος των τζακιών το 2013.»
δ) «Η λέξη «τώρα» (σ.σ. ο τίτλος τής εκπομπής στην οποία φιλοξενούνταν) έχει τον αριθμό 1201, η οποία με αναγραμματισμό γίνεται «ρώτα», δηλαδή ρώτα για να μάθεις.»
ε) «Η λέξη «σκάει» έχει τον αριθμό 231 και ο «Σκάι» έχει τον αριθμό 301 που είναι το ίδιο με τη λέξη «λαός», δηλαδή έχει την ίδια λαϊκή απήχηση το κανάλι αυτό το συγκεκριμένο του Σκάι.»

Ακόμη κι αν δεν γνωρίζουμε τα διδάγματα της γλωσσολογίας, ακόμη κι αν δεν είμαστε μαθηματικοί, σας καλώ και σας παρακαλώ να προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε όλα τα παραπάνω με τη λογική που όλοι διαθέτουμε».

Αναρωτιέμαι πόσο καλύτερα θα είχε αξιοποιηθεί ο τηλεοπτικός χρόνος αν λ.χ. παρουσιαζόταν ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο. Σίγουρα όλα αυτά τα λεξαριθμικά σημαίνουν χάσιμο χρόνου. Κατά τη γνώμη μου, μόνο μία χρησιμότητα έχουν: Βάζεις λέξεις ή φράσεις σε μια βάση δεδομένων και γελάς με μερικά αποτελέσματα, λ.χ.: ΑΡΙΘΜΟΣΟΦΙΑ = ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ = ΠΗΓΑΙΝΕ ΝΑ ΜΕΛΕΤΗΣΕΙΣ = ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ = Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΗ = 1011.

Δεν πρόκειται βέβαια για κάτι νέο. Για παράδειγμα, ένας παλιός υποστηρικτής της λεγόμενης λεξαριθμικής θεωρίας σε άρθρο του στην εφημερίδα Ελληνική Αγωγή, στο φύλλο Οκτωβρίου 1997, μας πληροφορεί ότι η ελληνική γλώσσα δεν είναι φυσική, όπως διδάσκει η γλωσσολογία, αλλά τεχνητή. Για να πείσει ότι η αντιστοιχία γραμμάτων και αριθμών στην ελληνική γλώσσα έχει επινοηθεί από κάποιον ονοματοθέτη, δίνει παραδείγματα όπως: Η ΚΑΘΕΤΟΣ Η ΕΥΘΕΙΑ = 1051 = ΟΡΘΗ ΓΩΝΙΑ. Το αστείο είναι ότι, προκειμένου να βγουν τα νούμερα όπως πρέπει, άλλες φορές προστίθενται και άρθρα στα ουσιαστικά, ενώ άλλες παραλείπονται. Γιατί Η ΚΑΘΕΤΟΣ Η ΕΥΘΕΙΑ και όχι λ.χ. Η ΚΑΘΕΤΟΣ ΕΥΘΕΙΑ ή σκέτο ΚΑΘΕΤΟΣ ΕΥΘΕΙΑ;

Έχω σκεφτεί διάφορους τρόπους να μεταπείσουμε τους οπαδούς της θεωρίας αυτής, αν βέβαια μεταπείθονται. Για παράδειγμα, να ανακαλύψουμε τέτοιες αντιστοιχίες και σε άλλες γλώσσες, εκτός από τη δική μας. Ή να βρούμε κακόσημες λέξεις, που να έχουν όμως το ίδιο άθροισμα με λέξεις ή φράσεις ιερές για τους λεγόμενους αρχαιολάτρες. Αν λοιπόν σας πει κάποιος ότι υποστηρίζει τη λεξαριθμική θεωρία, απαντήστε του ότι το ΑΧΡΕΙΟΤΗΤΑ έχει το ίδιο άθροισμα με το ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ… Αναφέροντας τέτοια παραδείγματα στους λεξαριθμιστές, ίσως τους πείσουμε ότι όλες αυτές οι εξισώσεις δεν οφείλονται σε αρχαία ονοματοθεσία, αλλά είναι εντελώς συμπτωματικές. Επίσης, είναι βέβαιο ότι οι λεξαριθμιστές έχουν ανακαλύψει και εξισώσεις που δεν έχουν κανένα νόημα, δηλ. δεν οδηγούν σε κανένα συμπέρασμα, γι’ αυτό και δεν τις αναφέρουν. Για παράδειγμα, το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ δίνει το ίδιο άθροισμα με το ΣΟΥΤΖΟΥΚΑΚΙΑ. Αν δεν μου διαφεύγει κάτι, δεν νομίζω να προκύπτει κάποιο συμπέρασμα.

Ας προστεθεί ότι μερικοί λεξαριθμιστές διδάσκουν ότι η ελληνική γλώσσα μάλλον έχει και προβλεπτικότητα, δηλ. ικανότητα να προβλέπει μελλοντικά γεγονότα… Ο Ελευθέριος Αργυρόπουλος παρουσίασε πριν από τις δημοτικές εκλογές του 2002 την ακόλουθη εξίσωση: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ = ΕΣΤΙ ΠΙΘΑΝΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ. Το καθένα από τα δύο βγάζει άθροισμα 2887. Κι αυτό τι σημαίνει κατά τον μαθηματικό; Η ελληνική γλώσσα γνώριζε ότι στις δημοτικές εκλογές του 2002 θα ήταν υποψήφιος δήμαρχος ο Χρήστος Παπουτσής! Και μην πει κανείς ότι η λέξη παπούτσι, από όπου παπουτσής, έχει ξενική ετυμολογική προέλευση. Η ελληνική γλώσσα το γνώριζε και το πρόβλεψε κι αυτό!

Αξίζει να σημειωθεί και το εξής: Ο νυν Υπουργός Υγείας ως εκδότης της Ελληνικής Αγωγής έγραψε στο τεύχος Φεβρουαρίου 2005 του περιοδικού (από εφημερίδα είχε γίνει περιοδικό) ότι ο Ελευθέριος Αργυρόπουλος στο ίδιο τεύχος «παρουσιάζει τίς νεώτερές του ἀνακαλύψεις πάνω στό μεῖζον γιά μᾶς θέμα τῆς προβλεπτικότητος τοῦ Ἕλληνος Λόγου». Και συμπλήρωσε: «Θά συζητηθῆ ἰδιαιτέρως, νά εἶσθε βέβαιοι». Αυτό είναι μείζον θέμα για τον κ. Γεωργιάδη! Κάτι τέτοια αγλωσσολόγητα είχε υπόψη ένας καλός φίλος και έγραψε στο προφίλ του, όταν υπουργοποιήθηκε ο εν λόγω, ότι ζούμε τους χειρότερους εφιάλτες μας.

Και εν τω μεταξύ, οι τηλεοπτικές εκπομπές για γλωσσικά θέματα ερήμην της γλωσσολογίας συνεχίζονται. Ο αδελφός του υπουργού λ.χ. («Κράτα γερά την Ελλάδα!» είπε στον υπουργό αδελφό του σε εκπομπή που παρακολούθησα πρόσφατα) εξακολουθεί εν έτει 2014 να υποστηρίζει αρχαιολατρικές απόψεις που δεν έχουν γλωσσολογική βάση, αυτές που διατυπώνονταν στη δεκαετία του ’80 και έχουν προ πολλού αναιρεθεί. Ο ίδιος μάλιστα το 2012 στην εκπομπή του κατηγόρησε τους συγγραφείς της γραμματικής του δημοτικού ότι θεωρούν πως «άλλο αλφάβητο χρησιμοποιούμε στη φωνητική γλώσσα και άλλο στη γραπτή» (sic), αναρωτήθηκε «ποιο είναι το Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο» και απεφάνθη ότι πρόκειται για «την παγκοσμιοποίηση στην πράξη»!

Σημείωση: Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά σχόλια στο γκρουπ του fb ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑ.

Παρακολούθησα τις προάλλες σε επανάληψη ένα μέρος από την εκπομπή Ελλήνων Έγερσις στο κανάλι kontra και στην αρχή νόμισα ότι πρόκειται για αστείο, ότι ο παρουσιαστής δεν σοβαρολογεί. Πρώτα απ’ όλα, δεν θα έμπαινα πλέον στη διαδικασία να σχολιάσω, αν ο κύριος που (μαζί με τον αδελφό του) παρουσιάζει την εκπομπή δεν συνέβαινε να κατέχει θέση υπουργού στη σημερινή κυβέρνηση. Στην εκπομπή λοιπόν αυτή ο κύριος υπουργός διαφημίζει το Liddell–Scott και διαβάζει τους ορισμούς που περιλαμβάνονται στα λήμματα αριστερός και δεξιός. Διαβάζει λοιπόν μεταξύ άλλων ότι το πρώτο σήμαινε «γρουσούζης», ενώ το δεύτερο «ευτυχής», «ευοίωνος». Ίσως να διάβασε και άλλα, που δεν τα θυμάμαι τώρα. Κατόπιν, συνδέει αυτές τις σημασίες με τα πολιτικά και δηλώνει με χαρακτηριστικό ύφος ότι αυτά δεν τα λέει ο ίδιος αλλά το λεξικό. Μιλάμε βέβαια για τον ετυμολόγο της λέξης πλους, που τη θέλει να βγαίνει από το πλουτς, οπότε κανονικά δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση τίποτα. Αλλά είναι δυνατόν να μην ξέρει ότι οι λέξεις αριστερός και δεξιός απέκτησαν πολιτική σημασία την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και ότι η χρήση τους στον χώρο της πολιτικής δεν έχει σχέση με τις αρχαίες σημασίες τους; Προηγουμένως βέβαια, δεν παρέλειψε να διατρανώσει την πίστη του στην ανωτερότητα της ελληνικής γλώσσας αγνοώντας ή μη λαμβάνοντας υπόψη ότι η επιστήμη της γλωσσολογίας δεν αναγνωρίζει ανώτερες ή κατώτερες γλώσσες. Από την εκπομπή δεν έλειψε και η παρετυμολογία, λ.χ. του άνθρωπος, ενώ γενικά οι ανακριβείς πληροφορίες ήταν διαφόρων ειδών.

Σημείωση: Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά σχόλια στο γκρουπ του fb ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΟΛΟΓΙΑ.